|
Αυτό είναι το δεύτερο άρθρο στην στήλη με τις αναμνήσεις απο την αγαπημένη μας ομάδα που ξεκινήσαμε πριν λίγο καιρό.
Σήμερα θα αναφερθώ σε ένα παιχνίδι που έχει μείνει στην ιστορία για τον ξεσηκωμό του κόσμου, για τον παλμό στο γήπεδο και για την μεγάλη νίκη μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Και μιλάω για το παιχνίδι που έγινε για το περιφερειακό πρωτάθλημα της σεζόν 1991-1992, στον δεύτερο γύρο ανάμεσα στον Α.Ο.Χανιά και τον Ηρόδοτο. Ήταν λίγες αγωνιστικές πριν τελειώσει το πρωτάθλημα και ο Ηρόδοτος ήταν κάποιους πόντους μπροστά από την ομάδα μας στο βαθμολογικό πίνακα. Εμείς θέλαμε μόνο νίκη για να πλησιάσουμε σε απόσταση αναπνοής και να περιμένουμε κάποιο στραβοπάτημα ακόμα και να ανεβούμε εμείς κατηγορία. Τουλάχιστον δέκα μέρες πριν το παιχνίδι όλη η ποδοσφαιρική πόλη ζούσε και "ανάπνεε"για αυτόν τον αγώνα. Η αγωνία στο κατακόρυφο, οι προετοιμασίες τεράστιες για να ετοιμάζουμε τα ''πυρομαχικά'', να κόψουμε τα χαρτάκια, να συσπειρώσουμε τον κόσμο και να κάνουμε το στάδιο καμίνι για την αγαπημένη μας ομάδα. Παραμονή του αγώνα και θυμάμαι οτι εγώ μαζί με ένα φιλαράκι δεν πήγαμε για καφέ και για ποτάκι όπως κάθε Σαββατόβραδο, αλλά καθίσαμε μέσα σε ένα γνωστό τυπογραφείο της πόλης που μας επέτρεψε να κόψουμε χαρτάκια με τα μηχανήματά του. Κόψαμε 8 σκουπιδοσακούλες χαρτάκια!!!
Την μέρα του αγώνα η πόλη ήταν στο πόδι. Οποιοσδήποτε μπορούσε να καταλάβει ότι κάτι σημαντικό θα γινόταν. Κορναρίσματα και τραγούδια ξεσήκωναν την πόλη από το πρωί. Στο γήπεδο οι πρώτοι πήγαμε πέντε ώρες πρίν τον αγώνα για τις προετοιμασίες. Δύο ώρες πριν τον αγώνα και το γήπεδο ήταν κατάμεστο. Εμείς στην ''μικρή'' κερκίδα απέναντι ετοιμαζόμασταν με συντονιστή τον συγχωρεμένο τον Λευτέρη Μελετίου. Τα βεγγαλικα δεμένα στα κάγκελα, τα χαρτάκια μοιρασμένα ενώ βεγγαλικά και χαρτάκια έιχαν μοιραστεί και στην μεγάλη κερκίδα. Σαράντα λεπτά πρίν την έναρξη του αγώνα και ενώ στο γήπεδο έιχαν μαζευτεί ήδη 6.000 (!!) κόσμος, η ομάδα μας βγήκε πρώτη για προθέρμανση. Δεκάδες βεγγαλικά άναψαν εκείνη την ώρα ενώ τα χαρτάκια και οι κορδέλες έκρυψαν τον ουράνό. Οι παίκτες μας τρελαμένοι χειροκροτούσαν και ειλικρινά σας μιλάω απο το κτίριο της Αντισφαίρισης που ήταν τα αποδυτήρια των φιλοξενουμένων έβλεπα κεφαλάκια που χαζεύανε! Το ίδιο έγινε και όταν μπήκαν οι ομάδες με τους διαιτητές ενώ ο κόσμος πλησίαζε τις 8.000. Οι παίκτες μας ήταν σίγουρο ότι θα μασούσαν σίδερα για να ευχαριστήσουν αυτόν τον κόσμο. Οι αντίπαλοι φαινόταν να ''τα 'χουνε παίξει'' από την ατμόσφαιρα. Όλοι εκτός από ένα. Τον αρχηγό τους, το Σέκερη. Ο συγκεκριμένος προσπάθησε στο πρώτο λεπτό να κάνει μαγκιές κάνοντας ένα σκληρό φάουλ στον Καλαιτζιδάκη μπροστά στη θύρα 4, όμως του ''κόπηκε'' αμέσως ο τσαμπουκάς αφού ο Σωφρόνογλου και ο Παπαδάκης τον έπιασαν από τον λαιμό και εμείς ήδη κρεμιόμασταν στα κάγκελα. Αυτό ήταν......τον νικητή τον ξέραμε. Οι παίκτες μας βγάζανε φωτιές και πιάνοντας πολύ καλή απόδοση κερδίσαμε με 3-0. Το πρώτο γκολ πετυχε ο Μουρούζης κάπου στο 30' και έγινε χαμός. Βεγγαλικά πέφτανε βροχή από μικρή και από μεγάλη κερκίδα (τότε δεν υπήρχαν τιμωρίες) και οι φωνές μας σύμφωνα με μαρτυρίες ακούγονταν από τη Χαλέπα καθώς φωνάζανε και από την μεγάλη κερκίδα. Το δεύτερο γκολ πέτυχε με πέναλτυ ο Σωφρόνογλου και το τελικό 3-0 διαμόρφωσε ο Αθανασιάδης στέλνοντάς μας στα ουράνια. Τα πανηγύρια ήταν ατελείωτα και συνεχίστηκαν και μετά το τέλος του αγώνα. Η μεγάλη νίκη είχε έρθει.
Για την ιστορία η ενδεκάδα της ομάδας μας όπως φαίνεται τη φωτογραφία είναι: παν.αρ Σωφρόνογλου, Κυριακίδης, Παπαδάκης, Μουρουζης, Μεγαλούδης, Μπέκας. κατ.αρ Μαύρος, Καλαιτζιδάκης, Δημητρίου, Αθανασιάδης, Διακάκης.
Τελικά την άνοδο εκείνη τη χρονιά δεν την πήραμε, όμως ΟΛΟΙ ΟΣΟΙ ΖΗΣΑΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΧΑΡΑΓΜΕΝΟΣ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ.
Υ.Γ. ΑΟΧ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΛΑΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ!!!
|
